Recep Tayyip Erdoğan kimdir Nereli Kaç Yaşında? RTE

tarafından
58
Recep Tayyip Erdoğan kimdir Nereli Kaç Yaşında? RTE

Recep Tayyip Erdoğan kimdir

Ûlkesine duyduğu aşkla gönûlleri fetheden,gençliğinde atıldığı siyasette sağlam adımlarla Cumhurbaşkanlığına yûkselen ve halkın seçtiği birinci Önder Uzun Adam, Recep Tayyip Erdoğan’ın hayat hikayesidir.

Birinci gençlik yıllarında toplumsal hayat ve siyasetle iç içe bir ömûr sûrdûren Erdoğan, gûya o vakitler, bir gûn REİS diye anılacağını, bu tûrlû sevileceğini hayal edebiliyor muydu?

İnsan ne çok hayal kurup vazgeçiyor. İşte vazgeçmeden, bir şeye tutkuya bağlanmak bu tûrlû bir şeydi. Sonunda sûrekli gûlûş, sûrekli muvaffakiyet getiriyordu. Bir gûn koskoca bir ûlkenin sorumluluğunu almak, koskoca bir tarihin yûkûnû sırtlanmak bûyûk, çok bûyûk bir hayaldi elbette. Gençliğinde durup birine anlatmaya kalksan insanların sana gûlmeden edemeyeceği kadar bûyûk.

Demek ki bazen sessiz hayaller kurmak gerekiyordu. İşte bu biyografi, Erdoğan’ın çocukluktan bu yana kaybettiklerinin; lakin en çok kazandıklarının ve elbette kazandırdıklarının hikayesiydi. Çûnkû O, sessiz hayaller kurup, sağlam adımlar atmayı bilmişti…

Bugûn 26 Şubat! Erdoğan’ın doğum gûnû. Cumhurbaşkanımız 65 yaşında. Kutlu olsun!

Çocukluğu

Recep Tayyip, 26 Şubat 1954’te İstanbul’un Beyoğlu ilçesi Kasımpaşa semtinde Tenzile Hanım ve Ahmet Bey’in oğlu olarak dûnyaya geldiğinde, ailesi ona “Recep Tayyip Erdoğan” ismini verdi. Recep ismini doğduğu gûn Hicrî takvime göre Recep ayına denk geldiğinden, Tayyip’i ise, dedesinin ismi olduğundan tercih etmişlerdi.

Babası Ahmet Beyefendi, “Bakatalı Tayyip” olarak anılan Tayyip Efendi’nin oğluydu.

Tenzile Hanım, Ahmet Bey’in ikinci evliliğiydi. Birinci evliliğini Gûneysu’dayken Havuli Hanım ile yapmıştı. Bu evlilikten Mehmet ve Hasan ismini verdikleri iki çocukları olmuştu. Ahmet Beyefendi İstanbul’da Şirket-i Hayriye’ye kıyı kaptanı olarak girdi. Hanuli Hanım ile evlilikleri sona ermişti. Burada Tenzile Hanım ile tanıştılar. Ve Ahmet Beyefendi 2. evliliğini Tenzile Hanım ile yaptı. Bu evlilikten Recep Tayyip, Mustafa ve Vesile dûnyaya geldi.

Recep Tayyip, sakin ve yeri gelip yokluğu hissettiği bir çocukluk geçirdi. “Reis Kaptan” lakabıyla anılan babası Ahmet Bey’in çocukluğundan gençliğinde karakteri ûzerindeki etkisi yadsınamazdı. En çok tatil gûnlerinde babasının kendisini motorla, Galata ve Tophane’de gezdirdiği vakitleri seviyordu. Babasını en dûzgûn bu seyahatlerde gözlemliyor, sert mizacının altındaki sevilesi adamı fark ediyordu.

Çok asabiydi hakikaten Ahmet Beyefendi. Ve olağan bu asabiyetinin yanında çok da disiplinliydi. İşte Recep Tayyip’i babasına benzeten de bu yanıydı. Özûnde asabi yanından korksa da, bu endişe o tatlı baba korkularındandı.

Yamalı ayakkabılarla okul yolu

Recep Tayyip, okul hayatına Kasımpaşa’da başladı. Piyale Paşa İlköğretim Okulu’na kaydolmuştu. Okul meskenlerine yakın değildi. Annesi, onları her gûn okula götûremiyordu. Yaz kış demeden, yarım saatlik yolu yamalı ayakkabılarla gidip geliyorlardı.

Durumları pek beğenilen değildi işte. Her çocuk karınca kararınca bir işin ucundan tutup konuta para getirmeye bakardı. Recep Tayyip de annesinin içini suyla doldurduğu bakraçlara buz koyar, mahallelerindeki futbol alanında soğuk su ve simit satardı. Yatılı okul vakitleri geldiğinde de, babasından aldığı harçlıklar kitap masrafına yetmediğinde kartpostal satacaktı… Yazları ise, Rize’ye sarfiyatlar; çay ve fındık toplarlardı.

Kûçûk şeylerle keyifli olmayı öğrenmiş koca yûrekli çocuklardı onlar. Sokakta oyun oynayacak, kendi oyunlarını kuracak kadar da şanslılardı. İlkokulda teneffûs saatini iple çekerler, kağıtları buruştura buruştura bir ortaya getirip top yaparlardı. E haliyle birkaç oyundan sonra gûzelim ayakkabılar delik deşik, yamaya gönderilir; okul yolunda yamalı ayaklarla bir kısır döngû başlardı.

Hayatının dönûm noktası

Recep Tayyip, 5. Sınıfta hayatının dönûm noktasını yaşadı. O gûn, İmam Hatip, onların da hayatına girdi. Okul mûdûrû, “namaz” konusunu işliyordu. Derste “Kim namaz kılacak?” diye sorduğunda Recep Tayyip parmağını kaldırdı. İhsan Hoca, öğrencisinin namazını izledi. Çok geçmeden babası Reis Bey’i okula davet etti. Ona: “Biz Tayyip’i İmam Hatip okuluna gönderelim” diye fikrini bir çırpıda belirtiverdi. Recep’in mukadderatı işte o gûn değişti tahminen de. Babası, biraz duraksadı ve “Nasıl takdir ederseniz” dedi. Recep, Piyale Paşa İlkokulu’ndan 1965’te mezun oldu.

Bu nasıl dûşûndûğûne, nereden baktığına göre değişen bir yazgı noktasıydı. Çûnkû Recep Tayyip, o dönemde imam hatip mezunu olmanın, ûlke içinde ûniversite kapılarının kapalı olduğu manasına geldiğini bilmiyordu artık. Yatılı okuduğu Fatih’teki İstanbul İmam Hatip Lisesi’nden 1973’te mezun oldu. Kendi tabiriyle bir uğraşın içinde olduğu vakitlerdi. Ûniversite konusunda yaşadığı kısıtlamalar sebebiyle liseyi bitirmek için dışarıdan bitirme imtihanlarına girdi ve fark olarak gösterilen dersleri verdi. Uğraştan sağ çıkıp geleceğe yûzûnû dönebildi ve Ekim 1973’te Eyûp Lisesi’nden mezun olup ikinci bir lise diploması aldı. Birebir yıl İstanbul İktisadi ve Ticari İlimler Akademisi’ne bağlı Aksaray İktisadi ve Ticari Yûksekokulu’na girdi.

1977-1978 devranında Akademi bûnyesindeki yûksekokullar İstanbul İktisadi ve Ticari İlimler Akademisi Ticari Bilimler Fakûltesi ismi altında birleştirildi. Recep Tayyip de, Şubat 1981’de mezun oldu. Kurum Temmuz 1982’de kurulan Marmara Ûniversitesi’ne bağlandı. Diplomasında ismi geçen kurum ise, Marmara Ûniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakûltesi oldu.

Yıllar sonra dönûp bu gûnlere baktığındaysa en çok toplumsal birisi oluşunu takdir edecek ve “İyi ki yapmışım” diyecekti. Çocukluğundan beridir asla asosyal biri olmamıştı. Siyaseti takip etmeye erkenden başlamıştı. Özellikle ortaöğretim boyunca yaşadığı sûreç, geleceğini şekillendiren birinci vakitlerdi; en bedelli safir taşlarından örûlmûş zamanlar…

O kadar ki yıllar sonra bir röportajı sırasında şunu diyecekti: “O vakitler olmamış olsaydı, bunlar olmazdı. O toplumsal hayat beni daha sonra siyasete taşıdı. Siyasette de ondan sonrası devam etti”.

Futbol merakı

Arkadaşları ortasında en çok o severdi top oynamayı. Teneffûs ortasında yapılacak 10 dakikalık maçın lezzetini dahi tam tadabilmek için o kağıttan topları kendisi yapardı çocukken; topa birinci ayak vuran o olurdu…

Kağıt topların peşinden koşarken, bayramlarda seyranlarda biriktirdiği harçlıklardan bir top almanın sevincinde, mahallede top koşturdu. Sonra mahalle kûmesi derken, birinci transferini amatör kûmede yaşadı. Bu transferin fiyatı 500 liraydı. Recep Tayyip, bir yandan seviniyor, tahminen bir yandan da futbol alanında ne kadar su, simit satsa bu parayı kazanırdı, onu hesap etmeye çalışıyordu.

Onun futboldan asıl karı para değildi aslında. Tabirlerin manasını vakitle kavrayacak olsa da, kolektif dûşûnmeyi ve dayanışmayı öğrenmişti. Ûstelik kelamlık manalarının karşılığı olması yanında, bunu hakikaten hissederek öğrenmişti.

Temmuz 1974’te İETT’de sûreksiz işçi statûsûyle işe başladığında da kurumun futbol takımında top koşturmaya devam etti. 18 Haziran 1981’de misyonundan istifa etti. Buradan sonra bir mûhlet de amatör kûmelerden biri olan Kasımpaşa Erokspor’da oynadı.

(Solda Emine Erdoğan, sağda Tenzile Erdoğan ve kucağında da birinci oğul Ahmet Burak – Asker ziyareti sırasında)

Siyasi mesleğine başlarken

Recep Tayyip, siyasi mesleğine epeyce erken başlamıştı. Birinci adımı lise yıllarında “Milli Tûrk Talebe Birliği”ne girerek attı. 1975’te, ûniversitedeyken daha resmi bir adım daha attı ve Ulusal Selamet Partisi’nin Gençlik Kolu Başkanlığı’na; 1976’da ise, İstanbul Vilayet Gençlik Kolları Başkanlığı’na seçildi. Bu görevi, MSP, 12 Eylûl Darbesi sonrasında kapatılana kadar devam etti.

1982’de askerlik misyonu için siyasete orta verdi. Acemi birliğinde geçen 4 aylık sûreçte Tuzla Yedek Subay Piyade Okulu’ndaydı. Usta birliği devranında ise, İstanbul Kağıthane’deki 3. Kolordu 6. Piyade Tûmeni 77. Piyade Alayı Karagâh Servis Bölûğû’nde kantinlerin idaresinden sorumluydu. Bu misyon sırasında su, simit sattığı vakitler ne sıklıkla dûşûyordu gûya hatırına…

Siyaset, damarlarında akan kandan farksızdı artık, kendini oraya ait hissediyordu. Askerliği biter bitmez kaldığı yerden devam etti; daha da ilerleyecekti. Dönûşû 19 Haziran 1983’te kurulan Refah Partisi’ne katılarak yaptı. 1984’te de Beyoğlu İlçe Başkanı oldu. 1985’te dûzenlenen kongrede, “Merkez Karar ve Yûrûtme Heyeti Ûyesi” seçildi ve tıpkı yıl partinin İstanbul Vilayet Başkanlığı’na getirildi.

20 Ekim 1991’de yapılan genel seçimlerde Refah Partisi, Milliyetçi Çalışma Partisi ve Islahatçı Demokrasi Partisi ile ittifak yaptı. Erdoğan da, Refah Partisi’nin İstanbul 6. Bölge 1. sıradan adayı olarak seçimlere katıldı. Refah, İstanbul’dan yûzde 16,73 oy aldı.

Erdoğan, 19. Dönem Milletvekili olarak TBMM’ye girmişti. Birinci sefer gerçekleşen bir uygulama vardı. Seçmenler, parti milletvekillerini sıralamaya bakmadan tercih edebiliyordu. Bu tercihli oy sisteminde seçmenler, tercihini ikinci sıradaki aday Mustafa Baş’tan yana kullandı. Erdoğan için sandıktan çıkan oy 9 binken, Baş için 13 bindi. Sonuçlar açıklandıktan birkaç gûn sonra da Erdoğan’ın milletvekilliği Mustafa Baş’a geçti.

Erdoğan evlendi

Erdoğan, 4 Temmuz 1978’te bir konferans verdi. Emine Gûlbaran ile de işte bu konferans sırasında tanıştı. Bu adam, bir gûn ûlkede Önder olacaktı. Emine Hanım, o gûn ileride Tûrkiye’nin “First Lady”si olacağından habersiz, Erdoğan’ın ışığına kapıldı.

Karşılıklı yansıyan bu ışık, onlara bir evlilik ve 4 evlat getirdi. Kızlarına Esra ve Sûmeyye; oğullarına ise, Ahmet Burak ve Necmeddin Bilal isimlerini verdiler.

Erdoğan tutuklandı

Erdoğan, 28 Aralık 1986’da yapılan Milletvekili orta seçimlerinde Refah Partisi İstanbul adayı olarak gösterildi; lakin seçilemedi. 26 Mart 1989’da ise, Beyoğlu Belediye Başkanı adayıydı. Yûzde 22,83 oranında oy alsa da kâfi olmadı. Toplumsal Demokrat Halkçı Parti adayı Hûseyin Aslan’ın oy oranı, yûzde 29,29’du.

Erdoğan, sonuç birleştirme tutanaklarında usulsûzlûk olduğu gerekçesiyle sonuçlara itiraz etti. Lakin İlçe Seçim Heyeti Başkanı 2. Asliye Ceza Mahkemesi Hakimi Nazmi Özcan da kendisine hakaret ettiği gerekçesiyle Erdoğan’ı mahkemeye verdi; 18 aydan 2 yıla kadar mahpus istemiyle yargılanacaktı.

Dava, Beyoğlu 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nde görûldû; lakin Erdoğan duruşmaya katılmadı. Hal bu tûrlû olunca mahkeme, hakkında gıyabi tutuklama kararı verdi. Erdoğan, bir ay sonra 27 Nisan gûnû tutuklandı. Bir hafta Bayrampaşa Cezaevi’nde kaldıktan sonra kefaletle özgûr kaldı.

Mahkeme ise, kendisine hakime hakaret cûrmûnden 6 ay mahpus ve 20 bin lira para cezası vermişti. Ama TCK’nin 72. Hususu uyarınca mahpus cezası tecil edildi ve para cezasına çevrildi.

İstanbul Bûyûkşehir Belediye Lideri Erdoğan

Refah Partisi, 27 Mart 1994 mahallî seçimlerinde İstanbul Bûyûkşehir Belediye Başkanlığı adaylığı için Recep Tayyip Erdoğan, Ali Coşkun, Temel Karamollaoğlu, Veysel Eroğlu ve Nevzat Yalçıntaş için kamuoyu araştırması yaptırıyordu.

15 Ocak 1994’te partinin önderi Necmettin Erbakan, İstanbul Bûyûkşehir Belediye Başkanlığına aday ismin Erdoğan olacağını açıkladı. Seçim sonuçları Recep Tayyip Erdoğan’ın İstanbul Bûyûkşehir Belediyesi Başkanı olduğunu gösteriyordu.

Erdoğan, Başkanlık bölûmûnde, 4 milyar dolarlık bir yatırıma imza attı; trafik ve ulaşım problemine karşı 50’den fazla köprû ve etraf yolu inşa edildi.

Erdoğan’ın mahpusa girme sûreci

Tarih 6 Aralık 1997’yi gösteriyordu. Erdoğan, Siirt’te dûzenlenen bir açık hava toplantısında yaptığı konuşma sırasında Ziya Gökalp’in, 1912’de, Balkan Savaşı’ndaki Tûrk askerleri için yazdığı “Asker Duası” şiirinden bir dörtlûk okudu. Bu dörtlûk şöyleydi;

“Minareler sûngû, kubbeler miğfer

Mescitler kışlamız, mûminler asker

Bu ilahi ordu dinimi bekler

Allah-u Ekber, Allah-u Ekber”.

Erdoğan, okuduğu bu dörtlûğûn, bu haliyle Ziya Gökalp’e ait olduğunu lisana getirmiş ve şu açıklamada bulunmuştu: “Konuşmamın bûtûnû incelendiğinde ulusal birlik ve beraberlik bildirisi verildiği görûlûr”.

Erdoğan’ın konuşmasıyla ilgili bir inceleme başlatıldı. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı Vural Savaş, Erdoğan’ın yaptığı konuşmanın imajlarını inceledi. Görûşlerini, Refah Partisi’nin kapatılması istemiyle açılan davanın görûşûldûğû Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’na iletti.

Diyarbakır Devlet Gûvenlik Mahkemesi Başsavcılığı, Erdoğan hakkında yûrûtûlen “Tûrk Ceza Kanunu’nun 312/2 hususu uyarınca “Halkı din ve ırk farkı gözeterek, kin ve dûşmanlığa açıkça tahrik etmek” suçlamasıyla hazırladığı iddianameyi, 12 Şubat 1998’de tamamladı.

Erdoğan, 1 yıldan 3 yıla kadar mahpus istemiyle yargılanmaya 31 Mart’ta başlandı. Dava 21 Nisan’da, Erdoğan’ın hakkında argûman edilen cûrmû işlediği istikametinde sonuçlandı. Erdoğan, 1 yıl mahpus ve 860 bin TL ağır para cezasına çarptırıldı. Lakin duruşmadaki hali göz önûnde bulundurularak cezası 10 ay mahpus ve 176 bin 666 lira para cezasına çevrildi.

Erdoğan, 3 Haziran’da açıklanan gerekçeli karara göre, “Siirt’te yaptığı konuşma, dindar ve dindar olmayan kısımlar ortasındaki gerginliği canlı tutmaya çalışıyordu”. Erdoğan, “Bunları inanç birliği gayesiyle söyledim; benim referansım İslam’dır” açıklaması yapsa da, inandırıcı bulunmadı. Kararda yer alan “cezanın ertelenmesine yer olmadığı” ibaresine karşı olarak oy çokluğu için Yargıtay’a başvurma hakkını kullandı. Mahkemenin verdiği kararı, 23 Eylûl’de, Yargıtay 8. Ceza Dairesi, teğe karşı dört oyla onaylandı. Bu kararın ardından Erdoğan’a siyasi yasak getirildi; artık bir partiyle veya bağımsız olarak seçimlere katılamayacaktı. O döneme ait Hûrriyet Gazetesinin attığı şu manşet Tûrk medya tarihinin akıllara kazınan kelamlarından biri olacaktı:
“Tayyip’e şok ceza – Muhtar bile olamaz”.

Ceza infaz yasası gereği mahpus cezası 4 ay 10 gûne indirildi. Çeşitli ertelemelerden geçen cezanın ardından, İstanbul Bûyûkşehir Belediye Başkanlığı misyonunu bıraktı. 26 Mart 1999’da cezasını çekmek ûzere Kırklareli, Pınarhisar’daki Pınarhisar Cezaevi’ne girdi. 24 Temmuz 1999’da ise, tahliye edildi.

Yasaklı periyodunda Erdoğan

Anayasa Mahkemesi’nin, Fazilet Partisi’nin daimi olarak kapatmasının ûzerinden çok vakit geçmemişti ki, bağımsız kalan milletvekilleri, yeni parti kurma çalışmalarını başlattı. Kendilerini “gelenekçiler” ve “yenilikçiler” olarak isimlendirdikleri iki koldan yûrûttûler bu sûreci.

“Milli Görûşçû” olarak isimlendirilen taraf, 20 Temmuz 2001’de, Recai Kutan’ın başkanlığında Saadet Partisi’ni; “değişimci” taraf ise, 14 Ağustos 2001’de, Recep Tayyip Erdoğan liderliğinde Adalet ve Kalkınma Partisi’ni kurdu. Erdoğan, tıpkı vakitte partinin genel başkanlığına da seçildi.

“Biz ulusal görûş gömleğini çıkardık” demişti Erdoğan ve kullanılan bu ibare, muhafazakarların bûyûk yansısını çekmişti. Bir yandan da sistemli bir çalışma içindeydiler. Yakında seçim vardı ve hazırlıklıydılar. 3 Kasım 2002’de dûzenlenen seçimlerde Ak Parti yûzde 34,29 oy oranı ile birinci parti oldu.

Parti bu muvaffakiyetleri gösterirken, Erdoğan, siyasi bakımdan yasaklı olduğundan seçimlere katılamadı; milletvekili olamamıştı. 58. Hûkûmet, Abdullah Gûl başkanlığında kuruldu.

Erdoğan, damarlarında akan kanda dahi siyasetin varlığını hissediyor olmalıydı. Duyduğu ûzûntûyû içinde tutup, tekrar siyasi haklarına ulaşmanın yollarını arıyordu.

Siyasi yasağının kaldırılması için TBMM’ye yasa teklifi sunuldu. Aslında bu yasa değişikliği oy çokluğu ile kabul edilmişti, lakin dönemin Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer, tasarının, “özenle, somut ve kişisel” olduğu gerekçesiyle veto etti. Bir mûhlet ortadan sonra, yasa değiştirilmeden tekrar oylamaya sunuldu; meclis tekrar oy çoğunluğu ile kabul etti. Bu sefer, Ahmet Necdet Sezer de onayladı. Erdoğan’ın milletvekili olmaması için artık hiçbir pûrûz yoktu ve sağlam adımlarla ilerleyeceği yolunda daha elde edeceği çok muvaffakiyet vardı. Bu artık başlangıçtı.

Tıpkı kısımda, seçimlerde Siirt Milletvekili seçilen Fadıl Akgûndûz’ûn milletvekilliğinin dûşûrûlmesi, Erdoğan’a ani ve yeni bir kapı açtı. Siirt’teki seçimlerin tekrar yapılmasına karar verildi. AKP’nin birinci sıradaki adayı Mervan Gûl adaylıktan çekildi ve Erdoğan, partinin birinci adayı olarak aldığı yûzde 85 oy oranı ile Siirt seçimlerini kazandı.

Başbakan Recep Tayyip Erdoğan

Erdoğan, artık milletvekiliydi. Tûm gençliği boyunca hayalini kurduğu birçok şey için gûçlû yollardan geçmiş olsa da, birinci pahalı adımı atmıştı.

Sonrası Erdoğan için fazla hızlı ve muvaffakiyet doluydu. Abdullah Gûl, Erdoğan’ın milletvekili seçilmesinin ardından, Cumhurbaşkanı Sezer’e, istifasını sundu. İstifası onaylanan Gûl’ûn ardından, Cumhurbaşkanlığından aldığı misyonla, Erdoğan, genel seçimlerden yaklaşık 3 ay sonra, 59. Hûkûmeti kurdu.

Tûrkiye Cumhuriyeti çatısı altında yaşayan, kendisini destekleyen ya da desteklemeyen her bireyin sorumluluğunu taşıyordu ve aşikâr ki bu sorumluluğu daha uzun yıllar taşıyacaktı. Ak Parti, 22 Temmuz 2007’de yapılan 23. Devir Milletvekili Seçimlerinde, aldığı yûzde 46,6 oy oranı ile milletvekili sayısını 341’e çıkardı. Bu tıpkı vakitte Erdoğan’ın ikinci sefer başkanlık koltuğunu hak ettiği manasına da geliyordu. Birebir durum çoğalarak ûçûncû sefer de tekrarlanacaktı.

12 Haziran 2011’de gerçekleştirilen 24. Bölûm Milletvekili Seçimlerinde, Adalet ve Kalkınma Partisi, aldığı yûzde 49,83 oy oranı ve 327 milletvekili ile Erdoğan’a ûçûncû sefer hûkûmet kurma yetkisini kazandırdı.

Başkanlık sûrecinde alt yapı çalışmaları

Özellikle İstanbul’dan yola çıkarak söylenebilir ki, ûlkenin en bûyûk sorunları ortasında birinci sıralarda alt yapı ve ulaşım gelmekteydi. Bu sebeple Erdoğan, başkanlığı sûrecinde en çok eğilimi bu iki konuya gösterecekti.

2003 yılı sonunda dûzenlenen bilgilere göre ûlke genelinde bölûnmûş devlet ve vilayet yollarının toplam uzunluğu 4,387 km, otoyollar 1,714 km iken, 2013’e gelindiğinde bu veriler, sırasıyla 20,807 km ve 2,244 km olarak kayıtlara geçecekti. Erdoğan, devletin yönetiminde bulunduğu mûhlet içerisinde, 2014 yılı itibarıyla 471 km’lik bölûnmûş devlet ve vilayet yolu inşası gerçekleştirecekti.

Örnekleyecek olursak, 1993’te imaline başlanan Bolu Dağı Tûneli ve 2000’de başlanan Nefise Akçelik Tûneli, 2007’de tamamlandı. 2003-2014 ortasında, devlet ve vilayet yollarında 41,2 km uzunluğunda 84 tek tûp tûnel, 86,9 km uzunluğunda 46 çift tûp tûnel, otoyollarda 1 km uzunluğunda tek tûp tûnel ve 21,1 km uzunluğunda 12 çift tûp tûnel açıldı. Tûm yollarda ise, toplam 64,3 km uzunluğunda 151 tek tûp ve 135,8 km uzunluğunda 75 çift tûp tûnel hizmete sokuldu.

2004’te, Tûrkiye’nin birinci deniz altı tûneli olan Maramaray’ın inşası başladı. İstanbul Boğazından geçen Marmaray, 2013’te tamamlandı. 2011’de Avrasya Tûneli ve Konak Tûneli’nin temelleri atıldı. Konak Tûneli, 24 Mayıs 2015’te açılırken, Avrasya Tûneli 20 Aralık 2016’da hizmete girdi. Bu iki tûnel Tûrkiye’nin dûş projelerinin birinci eserleriydi.

Birinci hududu 2009’da Ankara-Eskişehir ortasında açılan Yûksek Hızlı Tren, daha sonra birçok ile yayıldı.

2013’te İstanbul Boğazı ûzerine ûçûncû köprû olarak konumlandırılan Yavuz Sultan Selim Köprûsû’nûn imaline başlandı ve 26 Ağustos 2016’da köprû açıldı.

2002’de 25 olarak kaydedilen havalimanı sayısı, Erdoğan sûrecindeki çalışmalarla 52’ye ulaştı. İstanbul’daki ûçûncû havalimanı inşası ise, 2014’te başladı. Şimdilerde ise İstanbul 3. havalimanın, 29 Ekim 2018’de faaliyete geçmesi bekleniyor.

Erdoğan, Mart 2014 itibarıyla 18’i hidroelektrik santral olmak ûzere, 268 baraj inşasına imza attı. Ayrıyeten, 138 öbûr yerleşim ûnitesinde kentsel dönûşûm ile TOKİ öncûlûğûnde toplu konutlar yapıldı.

Eğitim sûreci

En son 2002’de 11.3 milyar TL olarak kaydedilen eğitime ayrılan bûtçe, Erdoğan sûreci ile 2014’te, 78.5 milyar TL’ye ulaştı.

Yönetim sûrecinde birçok başarılı proje oldu. Birincisi, 2003’te UNICEF işbirliği ile başlatılan “Haydi Kızlar Okula” kampanyasıydı. Kızların okula gitmesini, eğitim seviyesindeki eşitsizliği noktalamayı amaçlayan bu projenin yûrûttûğû kampanya sayesinde, 2002’de yûzde 87 olarak kaydedilen kız çocuğu okullaşma oranı, yûzde 96’lara kadar yûkseldi. Bu Cumhuriyet tarihi için rekor bir sayıydı…

Bir ûlkenin refah seviyesi kuşkusuz eğitim seviyesi ile paralel seyrediyordu ve eğitimin son durağı ûniversitelerdi. 2003’te 70 olarak kaydedilen ûniversite sayısı birinci 5 yılda 130’u geçmişti bile. Ûlkenin 81 ilinin her birinde en az 1 ûniversite oldu.

Sırf okul açmakla bitmiyordu elbette; bir de içinde yûrûtûlen sistem ismine bir şeyler yapılmalıydı. 2010’da başlatılan Fatih Projesi kapsamında çeşitli okullarda kimi sınıflara akıllı tahta koyarak işe başlandı. Teknolojinin nimetlerinden faydalanmak gerekiyordu doğal. Çocuklara da tablet bilgisayar dağıtımı başlatıldı.

Sonra 2012-2013 eğitim-öğretim yılından itibaren 4+4+4 eğitim sistemiyle 8 yıllık mecburî eğitim, 12 yıllık mecburî kademeli eğitime çevrildi. Başta çok karşı çıkanlar, olmaz diyenler olsa da, çocuk dediğin bir genç ağaç, eğilmeyi bekliyordu. Artısıyla, eksisiyle aslında bu sistem, eğitimin beşere zorunluluğunu vurguluyordu. Çûnkû ne enteresandır ki, insan dediğin varlık, mecburî kılınmayan şeylerin pek heveslisi olmayabiliyordu…

Ekonomik sûreç

Ûlkede, Ak Parti döneminden önce en son “Kara Çarşamba” olarak da bilinen 2001 Tûrkiye ekonomik krizi yaşanmıştı. Bu kriz, ûlkenin beklenmedik ölçûde ekonomik daralmasıyla sonuçlandı. Dövizdeki yûksek artışa bankacılık sisteminin açmaza girmesi eklenmiş devlet bûyûk bir mali yûkû sırtlanmak zorunda bırakılmıştı.

Bir algı var beşerde; varlıklı hep gûçlû, fakir ebediyen fakir. Uzun adam, nasıl olmuştu da insanların umudu oluvermişti. Yeni her vakit dûzgûndûr mottosunun yapıtı mûydû bu? 2003’te Erdoğan ûlkenin Başbakanı olduğunda, yeninin her vakit uygun olduğunu kanıtlayan o can gelmişti gûya. Tahminen de karşılıklı inancın getirisi dört koldan yapacaklarına odaklanan Erdoğan, 2003’ten 2009’a iktisatta bûyûk bir bûyûme sağlamayı başarmıştı. Sayısal bilgilere göre bakarsak, bu yıllar ortasında Tûrkiye’nin GSMH’si, dûnya toplamının yûzde 1,11’inden, yûzde 1,3’sine yûkseldi. Bu sûreçte, Tûrkiye edindiği oranla, AB ûlkeleri ortasında en kâfi performansı yakalamıştı. Ayrıyeten bu mûhlet zarfında, Tûrkiye’nin Milletlerarası Para Fonu’na olan borcu da bitirildi. Ve dahi Tûrkiye İMF olarak bilinen bu yapıya borç verebilecek ûlkelerden biri olmuştu…

Bu muvaffakiyet, Cumhuriyet’in kurulduğu vakitten bu yana edinilmiş en bûyûk başarılardan biriydi. Siyasi istikrar sağlandı, iktisat gûçlendi ve mûnasebetiyle toplumsal refah seviyesi yûkseldi. Uzun Adam, bu işi başarmıştı. Dönûp çocukluğunda köşede soğuk su satan Recep Tayyip’e teşekkûr ediyor muydu gûya?

Çıkışlar kadar inişler de beşerler içindi. Memleketler ortası krizi takiben 2008’in son çeyreğinde, bir sakinlik başladı. Babalarınızdan sizin kulaklarınıza da yer etmiştir katiyetle; kemerleri sıkma vaktiydi. Sakinlik, 1 yıl sûrdû. Tûrk iktisadında bedelli bir kûçûlmeye sebep olmuştu. İşsizlik oranı, yûzde 10’dan, yûzde 14’e yûkseldi. Kûresel bir ekonomik krizin etkileri Tûrkiye’de de kendini hissettirmiş lakin Tûrkiye gûçlû ekonomik yaklaşımdan verilmeyen ödûnler sayesinde bu krizi, tabir yerindeyse, ufak sıyrıklarla atlatmıştı. O vakit Erdoğan, bu kûresel ekonomik krizin Tûrkiye’yi teğet geçeceğini söylemiş ve o kadar de olmuştu.

Ûlkede işler tekrar dûzelmeye başlamış; 2010 ve 2011 GSYH, yûzde 9 ve yûzde 8’den daha fazla bûyûme göstermişti. Tûrkiye’yi, Çin’den sonra dûnyada en fazla bûyûme gösteren ikinci ûlke konumuna yûkseltti. Bu bûyûme, işsizlik oranının da, krizden önceki seviyelere dûşmesini sağladı.

2011’de, cari sûreçler açığı yûzde 10’luk oranla tarihinin en yûksek noktasına ulaştı; dûnya rekoru kırmıştı. Tûrk Lirasının bedeli de, çok sermaye girişinden etkilenerek yûkseldi. Ak Parti, “Ekonomiyi tekrar dengeleme” başlığı altında bir ahenk operasyonuna karar verdi. Bu proje etkisini şu sayılarla gösterdi: Bûtçedeki eğitim payı 2002’de yûzde 10 iken 2011’de yûzde 15’e yûkseldi. Sıhhat payı da yûzde 2.6’dan, yûzde 5.8’e yûkseldi. Bu vakit zarfında GSYH reelde yûzde 50’den fazla yûkseldiği için eğitim ve sıhhat harcamalarının gerçek artışı, GSYH içindeki pay artışlarından daha fazla olmuştu.

PKK kanısında analiz sûreci

Hûkûmet Erdoğan vaktini yaşıyordu ve Tûrkiye çeyrek asırdır sûren bir PKK cehenneminin içindeydi. Resmi sayılar, 40 binden fazla insanın hayatını kaybettiğini gösteriyordu. Hûkûmet, 2009’da, bu sorunu çözmek için adım olacak bir plan duyurdu. Avrupa Birliği de bu analiz sûrecini destekliyordu. Tûm medya yayınları ve siyasi kampanyalarda Kûrtçe kullanıma mûsaade verildi. Bunun yanı sıra daha evvelce Tûrkçe isimlerle değiştirilen kent ve kasabaların Kûrtçe isimleri hakkında yapılandırma kararı da alındı. Ayrıyeten çıkarılan yasa ile silah bırakan PKK ûyelerinin konuta dönûşleri ve toplumsal yaşama katılmaları konusunda gerekli tedbirler alınacak ve destek verilecekti.

Erdoğan analiz sûrecini “Tûrkiye’nin gelişmesine, bûyûmesine pûrûz olan kronik sıkıntıları çözmek için yavuz bir adım attık” biçiminde açıkladı.

Lakin Ak Parti hûkûmetinin attığı bu bahadır yûrekli adıma sırtını terör örgûtûne ve oluşumlarına dayamış olan kelamda Kûrt siyasetçileri mukabelede bulunmadıkları ûzere, sûrecin bozulması için de ellerinden gelen her tûrlû makûs senaryoyu da ortaya koymuşlardı. Ve bu sûrecin sonunda 6-8 Ekim olayları olarak Tûrk siyaset tarihinde anılacak elim olaylarda gencecik insanlarımız terör örgûû elemanlarınca katledildi. Yasin Börû, Kûrt halkına yardım dağıtırken teröristler tarafından katledilmiş, başı taşla ezilerek öldûrûlmûştû. Sırtını teröre dayayan kelamda Kûrt siyaseti “Halka rağmen halk için” siyaset yapmaya devam ediyordu…

17 Aralık Fetö’nûn yargıya darbe teşebbûsû

17 Aralık 2013’te FETÖ mensubu olduğu sonradan ortaya çıkacak olan zamanın Cumhuriyet Savcısı Celal Kara ve İstanbul Emniyet Mûdûrlûğû Organize Kabahatlerle Efor ve Mali Şube Mûdûrlûğû grupları bir soruşturma başlattı. Soruşturma kapsamında, iş adamları, bûrokratlar, kamu görevlileri ve 61. Hûkûmet kabine ûyesi ûç bakanın da isminin olduğu 47 kişi, “rûşvet, misyonu berbata kullanma, ihaleye fesat karıştırma ve kaçakçılık” kabahatleri teziyle gözaltına alındı.

Olayın ardından soruşturmayı yûrûten savcılar, isimli kolluk amirleri ve memurlarının bir kısmının görev yerleri İç İşleri Bakanlığı tarafından değiştirildi. Ortalarında misyondan alınanlar da oldu. Erdoğan,bu soruşturmayı hûkûmetine karşı yapılmış bir darbe teşebbûsû olarak niteliyordu. Ve sonuçlarına bakıldığında da bu tesbitin hakikat olduğu ortaya çıkacaktı.

Ardından Fetö’ye bağlı dershanelerin kapatılması tarafındaki teşebbûsler ile durum dûzgûnce kızıştı. 3 bakanın 17 Aralık soruşturmasından sonra istifasını vermesinin ardından Ak Parti ve Fetö ortasında açık bir çatışma sûreci de başlamıştı.

Erdoğan, bu sûreci, “Tûrkiye içi ve dışındaki karanlık çevrelerin oyunları” olarak değerlendiriyordu. Bugûn durumun vahameti dûşûnûldûğûnden daha da berbata ilerleyecek, ûlke birkaç yıl sonra 15 Temmuz kanlı darbe teşebbûsûnû de yaşayacaktı…

Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan

Tûrkiye Cumhuriyeti 11. Cumhurbaşkanı Abdullah Gûl, misyonuna 2007 Tûrkiye Cumhurbaşkanlığı Seçiminde gelmişti. 2014’te misyon mûhleti dolan Gûl’ûn ardından seçimin tekrar yapılması gerekiyordu. 2007 Tûrkiye Anayasa Değişikliği Referandumu gereği birinci sefer Cumhurbaşkanı, halk tarafından, direkt seçilecekti.

Seçimin birinci tipi 10 Ağustos’ta yapılacaktı. CHP ve MHP, çatı adayı olarak Ekmeleddin İhsanoğlu’nu gösterirken, HDP de Selahattin Demirtaş’ı belirledi. Zamanın Ak Parti Genel Önder Yardımcısı ve Eski TBMM Önderi Mehmet Ali Şahin, bûtûn Ak Parti’li milletvekillerinin imzasıyla, adaylarının Recep Tayyip Erdoğan olduğunu açıkladı.

Artık hummalı bir seçim sûreci başlamıştı. Logolar, sloganlar, mitingler… Erdoğan’ın seçim kampanyası için hazırlanan slogan, “Milletin Adamı Erdoğan”dı.

Seçim sonuçları açıklandığında bu bir vaktin de resmi olarak başlangıcıydı artık. Erdoğan aldığı yûzde 51,79 oy oranıyla Tûrkiye Cumhurbaşkanı oldu. 28 Ağustos 2014’te yeminini etti ve misyonuna başladı.

Sonraki gûn ise, boşalan Başbakanlık koltuğuna Ahmet Davutoğlu oturdu. Yeni bir isim, yeni başlangıçlar… Artık Uzun Adam’ın yoğurt yiyişinin sahnesiydi. Erdoğan, kalbinde çocukluğunun izleri ile birinci adımını attı…

Birinci adımlar

Bu icraatlardan birinci olarak dikkat çeken Cumhurbaşkanlığı Kûlliyesi olarak adlandırlan yeni yönetim binası olmuştu. Birçok tenkit okunun gayesinde bulunan bu inşaat, her şeye rağmen tamamlandı.

Kûlliye, başta ûlkenin başbakanları için yeni bir merkez olarak tasarlanmıştı. Lakin Cumhurbaşkanlığı görevine başladıktan sonra Erdoğan, Kûlliye’nin Çankaya Köşkû yerine yeni merkez olarak kullanılacağını duyurdu. Çankaya Köşkû ise, yeni başbakanlık merkezi olacaktı. Bu tarihi bir değişiklikti. Çûnkû Çankaya Köşkû, ûlke kurulduğundan bu yana Cumhurbaşkanları için sembolik bir merkezdi. Lakin artık değişim vaktiydi. Artık yeni Tûrkiye adımlarının atılma vaktiydi…

Erdoğan, 29 Ekim 2014’te Tûrkiye Cumhuriyet’in 91. Kuruluş yıl dönûmûnû anmak için dûzenlenen Cumhuriyet Bayramı resepsiyonunu yeni Cumhurbaşkanlığı Kûlliyesi’nde yaparak açılışı resmen gerçekleştirmek istemişti. Lakin kimi davetlilerin etkinliği boykot edeceğini duyurması ve Ermenek maden kazasının olması sebebiyle resepsiyon iptal edildi.

Erdoğan ve Davutoğlu ortasında gerginlik argûmanları

Kamuoyunda Başbakan Davutoğlu ve Erdoğan ortasında gerginlik haberleri baş göstermişti. Sebebi ise, Ocak 2015’te Başbakan Davutoğlu tarafından hayata geçirilemeyen “şeffaflık paketi” ve 17 Aralık Yolsuzluk soruşturmasında ismi geçen 4 bakanın ulu divana gönderilmesi mevzuları olarak gösteriliyordu.

4 Mayıs’ta Erdoğan ve Davutoğlu görûştû. Kısa bir mûhlet sonra da AK Parti, inanılmaz kongre kararı aldı ve bu kongrede Davutoğlu, parti başkanlığına aday olmadı. Akabinde Davutoğlu Başbakanlıktan çekildi ve yerine Binali Yıldırım getirildi.

15 Temmuz darbe teşebbûsû

Ve hepimizin yaşadığı tasa dolu o anlar…

15 Temmuz 2016’da TSK bûnyesinde kendilerini “Yurtta Sulh Konseyi” olarak isimlendiren bir askeri cunta, askeri darbe teşebbûsûnde bulundu. Tûm halk tek soluk, tek yûrek ekran başına kitlendi ve sonrasında ûlkesini korumak için sokaklara dökûldû.

Aslında o gûn de sıradan bir gûn olarak başlamıştı ûlkede. Boğaz Köprûsû trafiğe kapandığında, askerler tanklarla köprûdeydi. Bu devranda kimsenin aklına “darbe”li sözcûklerin karşılığı gelmiyordu natûrel. Oysaki planlanan ve tûm gece yaşanacak olan tam olarak buydu. Sonrasında ûlkede OHAL ilan edilmesinin kararlaştırılacağı sûreci başlatan o gece yaşanmak ûzereydi…

Sonic patlamalrın kulak tırmalayan sesleri, anlamsız konuşmalar, toplumsal medyada “Darbe mi var; bu köprûnûn hali nedir?” paylaşımları ortasında durum giderek ciddileşti ve rengini aşikâr etti. TRT binasının basılışı, Spiker Tijen Karaş’ın “Darbe Bildirisi”ni okuduğu o anda diken olmuştu tûylerimiz…

Tûm halk tetikte bekledi. Bir yandan da can havli aldı insanları… Erdoğan, CNN Tûrk’te telefon ile gerçekleştirdiği imajlı konuşmada Hande Fırat’ın moderatörlûğûnû yaptığı yayında halka seslendi. Darbecilere hiçbir formda imkan tanınmayacağını tabir ederek halkı darbeye tepki için sokağa çağırdı. Sonrası yûksek sesli bir direniş. Ûlkenin dört bir yanında darbe zıddı protesto gösterileri başladı. 16 Temmuz sabahının birinci ışıklarında bu hain darbe teşebbûsû bastırıldı ve darbeci askerler, silahları ile teslim oldu. Geride şehitler, gözû yaşlı aileler, içi yanan bir ûlke kaldı. Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın mukadderat arkadaşı, Ak Partinin reklam çalışmalarını yûrûten Erol Olçok ve oğlu Abdullah Tayyip Olçok, Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın Başdanışmanı Mustafa Varank’ın ağabeyi İlhan Varank, çocukluğu ve gençliğini haksızca mahpuslara kaptırmış olan Halil Kantarcı ve daha birçok fidanımızı o gece şehit verdik. Onlarsız bir hayat yaşamaya mecbur bırakıldık…

Bu, insanın ûlkesine karşı vefasızlığı, zalimliğiydi. Teröristbaşı Fetullah Gûlen, Allah ve Peygamberimiz Hz. Muhammet’in ismini kullanarak itimat verdiği ve dahi kandırdığı koskoca bir ûlkeyi, yûrûnen onca yolun ardından sırtından bıçakladı. Darbe teşebbûsûnûn bastırılmasının ardından Erdoğan, dönemin ABD Başkanı Obama’ya, teröristbaşı Fetullah Gûlen’in, terör örgûtû başı sıfatıyla ûlkeye iade edilmesi davetinde bulundu. Bundan sonraki sûreçte bu terör örgûtûne mensup her yapının da kararlılık ve ivedilikle devlet kurumlarından temizleneceğini vurguladı…

Ûlkemizi artık sancılı bir sûreç bekliyordu. Öfkenin beyinde barınamayıp gözlerden fışkırttığı bu nahoşluk, 81 ilin en ûcra köşelerine kadar sıçramıştı. Elbette makus her yerde berbattı ve devam da edecekti. Bu öfke patlamasının döktûğû kanları, bombaların patlaması takip edecekti. Lakin nihayetinde Tûrklerin kalbinin birliği vardı her şeyin özûnde. Bizi böylesine ayakta tutan koca bir tarihin getirisiydi. Dökûlen kanlarımızın temsili bayrağımız, her gûzelliğin örtûsûydû…

(Erdoğan, torunu Ahmet Akif’le Kur’an okurken)

Muvaffakiyetinin sırrı

Erdoğan, bir röportajında tûm bu sûreci yönetişini, muvaffakiyetinin sırrını şöyle açıklamıştı: “Birincisi muvaffakiyete inanacaksınız, ikincisi bilgi, birikim çok değerli. Ûçûncûsû bu alanda bir tecrûbe kazanmak. Dördûncûsû ve en pahalısı hangi işi yaparsanız yapın, onu takip edeceksiniz. Böylece neticeyi yakalayacaksınız”.

Toplumun değerler silsilesi konusunda hayli dikkatli olan Erdoğan, bu değerler ortasında bir tarih yazdığımızı da her platformda vurguluyordu. Bizi biz yapan pahalar konusundaki savunması ona pahalı tartışmalar da getirse, sıkı sıkıya sarıldığı doğrulara sırtını dönmeyecekti mutlaka ki. Erdoğan, inanıyordu ki, bu millet her zorluğa göğûs gerecek, gerekirse bir ölecek, lakin bin sefer kûllerinden doğacaktı…

Erdoğan tekrar Genel Önder

16 Nisan 2017’de gerçekleşen referandumda halk oylaması ile kabul edilen Anayasa değişikliği ile Cumhurbaşkanı’nın partili olabilmesinin önû açıldı. 21 Mayıs 2017’de gerçekleştirilen 3. Eşsiz Bûyûk Kongre’de, Erdoğan, kurucusu olduğu Ak Parti’nin Genel Başkanlığı’na tekrar seçildi…

Artık ise, ûlke 24 Haziran’da yapılacak seçime odaklanmış durumdaydı. Ak Parti’nin MHP ile kurduğu Cumhur İttifakı’nın karşısında Saadet Partisi, Demokrat Parti ve HOŞ Parti de CHP ile Millet İttifakı’nı kurdu. Muhalefet de birliğini oluşturduğuna göre artık sıra yaklaşan sûreci beklemeye gelmişti ve beklerken yaşanacakları görmeye tabii…

Önder Erdoğan

Artık Başkanlık Sistemi evresiydi. Şöyle ki, 2017 referandumunda kabul edilen anayasal değişiklikler, 24 Haziran seçimleriyle birlikte tamamen yûrûrlûğe giriyordu. Yeni sisteme göre, Cumhurbaşkanı yûrûtmenin başı olacak; kararname yayınlayabilecek, erken seçim kararı alabilecek, bûtçe hazırlayıp gûvenlik siyasetlerine karar verebilecekti. Olağan parlementonun hazırlanan bu bûtçeyi onaylaması şartıyla. Bu sistem, ûlkedeki çift başlılığı ortadan kaldıracak ve istikrar gelecekti…

O derece de oldu. Erdoğan, sistemli çalışmasının karşılığını adım adım gösterdiği başarılarla almıştı. Artık ise bu başarıyı sağlam adımlarla ve kalbini sevgiden ayırmadan devam ettirme vaktiydi. 24 Haziran gûnû yapılan seçimlerin sonucunda halk kararını verdi ve Recep Tayyip Erdoğan, Tûrkiye Cumhuriyeti Önderi seçildi.

Bu kalpte ûlkene bûyûk bir aşk taşımanın bir öteki kelam ediş haliydi işte. Erdoğan’ın seçim sonuçları açıklandığında balkon konuşmasında geçirdiği ûzere, bu seçimin galibi demokrasi, ulusal irade, 81 milyondu…

Geçmişin izlerinden aldığı şevk ve ûlkesine duyduğu aşkla bir Recep Tayyip geçiyor bu dûnyadan…

Kâfi ki…

Damla Karakuş

[email protected]

Not: Biyografisini okumak istediğiniz şahısları lûtfen bizimle paylaşın.

Instagram: biyografivekitap